De verbeelding

Poetin gaat maar door, metertje voor metertje mensenlevens vernietigen, Trump valt een ander land binnen, hier loopt ondertussen alle verkeer vast en rijden er geen bussen en treinen meer op tijd, de formatiegesprekken worden weer hervat en wij kijken als kunstenaars met grote verbazende ogen naar hoe ze er politiek gezien een rotzooi van maken. Het wordt misschien wel de hoogste tijd dat we als kunstenaars de macht gaan grijpen, mee gaan doen aan de volgende verkiezingen of op een mooie woensdagmiddag, net als de geitenfok uit Oldeberkoop, een stunt bedenken en het vrijheidsbeeld uit New York halen en terug brengen naar Europa. Het is de hoogste tijd dat de verbeelding aan de macht komt. Dat geleuter van die wil niet met die en die is te rechts, maar die ander is weer te links, moet maar eens afgelopen zijn. De fusiepartij van links is de grote roerganger Frans al kwijt, op rechts staat Joost te popelen om ook mee te mogen spelen op het schoolplein en ze zijn maar aan het praten, praten en praten. Wat wel weer heel knap is, is dat al die politici prachtige volzinnen kunnen formuleren, intussen niets zeggen, wel zeer lang geluid maken en vervolgens ons achterlaten met allemaal onbeantwoorde vragen. En als ze iets niet weten is er altijd nog de zin: “Daar wil ik niet op vooruit lopen…”. Ik word soms knap chagrijnig van de wereld en de politiek.

Buiten is een strakblauwe hemel terwijl ik dit schrijf, een mooi dik pak schitterende witte sneeuw, een feest om doorheen te lopen met de hond. Het brengt ook meteen de verbeelding op gang. Misschien komt alles dan toch weer goed en komt de verbeelding dit jaar eindelijk aan de macht.

Henk Hofstra